مروری بر مشكلات فیلم‌های داریوش مهرجویی

حرف و حدیث‌ها درباره جلوگیری از نمایش آخرین ساخته داریوش مهرجویی خیلی زود به راه افتاد. از همان روزهای اول جشنواره بیست و پنجم فجر كه از گوشه و كنار خبر می‌رسید:«سنتوری را نشان نمی‌دهند.» این خبر با عدم حضور فیلم در برنامه نمایش جشنواره به یقین نزدیك شد و بالاخره پس از چند روز، با انجام چند اصلاحیه و حذف یكی از بخش‌های موزیكال فیلم به جشنواره رسید. خبر خوشی كه به نظر می‌رسید مشكل فیلم را باید حل‌شده فرض بگیریم... اما این قصه تمام نشد.

بعد از جشنواره، هر چند روز یك بار، زمزمه‌های تازه‌ای شنیده شد: سنتوری اصلاحیه خورد؛ سنتوری با صدای محسن چاوشی اكران نمی‌شود؛ لباس علی سنتوری مشكل‌ساز شده است ... این حرف‌ها، جسته و گریخته، تاثیرش را گذاشت و اول از همه ترانه‌های چاوشی از فیلم حذف شد. بهرام رادان ترانه‌ها را خواند و خبر رسید كه مشكل نمایش فیلم حل شده است. تاریخ سوم مرداد، خبر از اكران قطعی فیلم دشت و بیل‌بوردهای سطح شهر و جلوی سینماها هم می‌گفت كه سنتوری دارد می‌آید، بی صدای چاوشی كه اگر چه خیلی حیف بود، ولی خُب لااقل فیلم قابل نمایش شده بود.

چند روز مانده به اكران، باز خبرها و اس‌ام‌اس‌ها شروع شد؛ سنتوری توقیف شد! خبری كه همه ازش مطمئن بودند ، اما با همین اطمینان هم تكذیبش می‌كردند. متن رسمی معاونت ارشاد، حكم قطعی كنار رفتن سنتوری و افسوس عمیق دوستداران فیلم و كارگردان بزرگ و دوست‌داشتنی سینمای ایران شد. ناامید نیستیم و هنوز می‌شود خیال كرد كه فیلم روی پرده بیفتد و به وجدمان بیاورد. این كه كِی و كجا، البته كه خیلی مهم است. سنتوری حرف امروز و حس و حال اكنون دارد و اگر فرصت از دست برود، دیگر آن چیزی نیست كه بنا بود باشد و آن تاثیری را ندارد كه باید داشته باشد.

داریوش مهرجویی در هفتمین دهه زندگی پربار و هنرمندانه‌اش، هنوز درگیر این است كه حاصل كارش را روی پرده و با مردم مشتاق خواهد دید یا نه. چیزی كه مهرجویی با آن بیگانه نیست و موضوعی كه هر از گاهی، به دلایل مختلف، بر او و آثارش گذشته. نگاهی به این اتفاق‌ها و مرور این همه سوتفاهم و سوتعبیرهای سلیقه‌ای و مقطعی كه فیلم‌هایش را به محاق برده، می‌تواند بر سرنوشت «سنتوری» تاثیر داشته باشد. این‌كه یادمان بیاید كه فیلم‌ها تا چه حد آسیب‌پذیر بوده‌اند و ایرادها و بهانه‌ها چه‌طور در طول سال‌ها رنگ عوض كرده و تنها مغبون همیشگی، هنرمندی است كه چهار دهه در سینمای ایران فیلم ساخت و كار كرد و شور و شعور و لذت و تفكر آفرید، اما همیشه دست و دلش لرزید كه آیا فیلمش رنگ پرده را می‌بیند و درست و كامل به دست مخاطب می‌رسد؟ مهرجویی بارها امتحانش را پس داده و حیف است كه این روزها، در اوج بلندمرتبه‌ی خلاقیت و پختگی فكری و هنری، دل‌نگران آسیب‌پذیری فیلم‌هایش باشد و انگیزه‌هایش هدر شود. «سنتوری» هم حتماً یك روز نمایش داده می‌شود، اما كاش این خاطره تلخ را زود از ذهن فیلمسازمان پاك كنیم. كاش این بینش در متولیان امروز سینما باشد كه بگذارند فیلم استاد بی‌دردسر روی پرده بیاید و دیده و نقد شود، و آن وقت با خاطره خوش «سنتوی» منتظر فیلم بعدی بمانیم. این سیر طبیعی تولید خلاقانه، حق مسلم هر هنرمند ایرانی است كه ایستاده و مانده و كار كرده است.

بنام خدا

 
موضوعی که امروز توجه من را به خود جلب کرده است و بر آن شدم تا مشاهدات خود را در قالب این نوشته در آورم این است که علایق و به خصوص علایق هنری تا چه حد توانسته است در بین قشر دانشجو و به خصوص دانشجویان خوابگاهی به معنای کاربردی خود را نمایان کند.افرادی که شاید روزگاری در شهر یا محله ی زندگی خود با وجود امکانات محدود پایه و اساس علایق هنری خود را بنا نهاده اند،ایا این رونددر زمان زندگی دانشجویی ان هم در کلان شهری چون تهران با وجود امکانات فراوان ادامه پیدا کرده است یا خیر؟یا اینکه صرفا در این موقع زمانی به خاطر یک سری مشکلات که بیشتر به بهانه شبیه است تا مشکل،نتوانسته اند این روند را ادامه دهند.

این نوشته بر اساس مشاهدات عینی و صحبت هایی با دوستان درباره این موضوع تنظیم شده است.

در این میان با مشاهده ی اتاقک زندگی دانشجویان که بیشتر به زندان شبیه است میتوان به این نکته پی برد که بسیاری از دانشجویان در زمان قبل از دانشگاه در یک زمینه هنری یا حتی ورزشی مشغول فعالیت بودهاند ولی با توجه به مشکلاتی از جمله دشواری دروس دانشگاهی،مشکلات احساسی و دوری از خانواده و مشکلات مالی به علت گرانی عضویت در کلاس های فوق نتوانسته اند آن را پی گیری کنند و علایق هنری دانشجویان بیشتر در قالب نمادهایی چون عکس هایی از رشته ی هنریی یا ورزشی مورد علاقه ی خود نصب شده بر روی در و دیوار یا وجود آلات مختلف هنری گرد گرفته ای لب پنجره یا کنج کمد خود را نشان میدهد.

فردی که روزگاری در سردابه ی خانه ی کاه گلی پدرش می نشسته است و لحظاتی را با صدای نتراشیده اش سپری می کرده است اکنون با توجه به شرایط محیط زندگی خوابگاهی و دانشجویی این امکان از او صلب شده و تنها راه چاره اش مکانی امن برای این امر دستشویی ها و حمام می باشد و بالطبع فردی که روزانه یک ساعت را در انباری یا پشت بام خانه شان یا همان سردابه نمور خانه مسکونی شان به این هنر می پرداخته است به ازای همان مقدار در دستشویی و حمام بگذراند.با توجه به دست نوشته هایی همچون (صدای اضافه از خود تولید نکنید) این امکان را به

فرد می دهد که از هنجره هنرمند خود تنها در زمینه گفتگو های روز مره استفاده نماید ویا این که اگر فرد خیلی زیرک و با هوش باشد می تواند سکوهایی آن هم نه چندان بلند برای تمرین پرواز استفاده نماید و این سکوها نیز دعای کمیل ها و توسل ها و در بعضی شرایط جشن های دانشجویی است که فرد هنرمند لحظاتی میکروفون را در دست گرفته تا بیشتر بتواند گلویی تازه کند و این محدودیت را در قالبی نمادین از بین ببرد.البته بتید در نظر داشت که این شگرد مقطعی بوده و یا به علت ترافیک هنرمندان خوش صدای ما در صف رسیدن به میکروفون این امکان تنها برای عده ی محدودی فراهم می باشد.

اگر دانشجوی با ذوق و علاقه روزگاری پنجه های هنرمند خود را بر روی تار های آلاتی چون گیتار و درتار و سه تار و... به حرکت در نیاورده است تا اینکه شاید علاوه بر خودحرفی را از دل چوبی این ساز به بیرون منعکس سازد ولی امروز همان فرد تنها اجازه دارد صدای گیتار و سه تار وامثال آن را از گوشی موبایل هایشان یا mp3 پلیرهایشان و در مواقعی خیلی نادر از ضبط صوت هایشان آن هم با صدای پایین گوش دهند و یا این که فرد منتظر فرصتی بماند تاتمام افراد یک سوییت یا یک سالن خواستار آن باشند تا لحظاتی چند را با هم بوده و به قول خودشان به جای اینکه از یکدیگر بشنوند از نی و سه تار و گیتار بشنوند البته خوشبختانه یا متاسفانه بنده ی حقیر در طی این مدت دو سالی که در این خوابگاه هستم تا به حال فردی را ندیده ام که آلاتی را در اختیار داشته به طور مکرر یل دایم هر چند تمرینی استفاده نماید.

فردی که روزگاری کتاب های تمرین خوش نویسی را ورق می زده است و یا این که از قلم نی خود جملاتی را می آفریده است که نمایش طراوش زندگی بوده دیگر فرصت آن را ندارد تا به این هنر کیمیا و ارزشمند بپردازد و تنها کاری که می کند نمایشی است از خطوط نستعلیق فلان کس یا خط کوفی و ثلث بهمان کس بر روی دیوار بی روح اتاقکش.و در بعضی موارد مشاهدات نشان داده که نتایج مطالعه کتب مختلف،جملات قصاری است که فرد با دست خط نخراشیده اش بر روی در و پنجره نوشته تا با این کار دو هدف را نشانه رفته باشد، یکی تمرین الخط و دیگری حفظ و به کار بردن مفهوم این جملات در زندگی تکراری خود.

فردی که تا دیروز با پنجه های هنرمندش طبیعت و یا باطن نا پیدایش را بر روی بوم نقاشی زنده می کرده وجان می داده امروز تنها کاری که می تواند بکند این است که پوسترهای نامفهوم این و آن را همچون دل خوشکنکی بر روی دیوار رنگ پریده ی اتاقش بچسباند و با این کار دیوار هزار چهره ی اتاقش را مزین نماید.

 البته بیشتر هنرهایی که در بین دانشجویان وجود دارد در قالب چنین حکایتی نتوانسته اند خود را نمایان سازند.

و حال بپردازیم به این که اکنون افرادی که به قول خودشان ورزشکار بوده اند و افتخار آفرین،امروز تا چه حد توانسته اند به ورزش مورد علاقه ی خود پرداخته و تا چه میزان موفق بوده اند.

فردی که تا دیروز از اندام قدرتمندش برای افتخار آفرینی در میادین مختلف ورزشی هر چند در میان بحران کمبود امکانات محل خود استفاده می کرده است امروز تنها استفاده از آن عبور و مرور از طول و عرض خیابان های بی سر و ته این شهر بی در و پیکر می تواند باشد.بحمدالله شهریه کلاس ها و یا اجاره ی باشگاه های مختلف ورزشی به گونه ای است که تنها کسی می تواند از عهده آن برآید که در کنار خانواده بوده و بودجه ایی ویژه را به این قضیه اختصاص می دهد نه دانشجویی که اول یا آخر هر ماه چندر غازی از خانواده ی خود می گیرد تا شکم خود را سیر نماید جه برسد به این که در فلان کلاس عضو شود.

البته باید به این نکته توجه داشت که امکانات موجود در سطح خوابگاه ها و دانشگاه های مختلف بیشتر با هدف سر گرم کردن دانشجویان به یک فعالیت خاص و دور نگه ذاشتن آنان از شرایط و موقعیت های خطرزا بوده که با توجه به عدم مدیریت صحیح این امکانات نتوانسته اند موفقیتی را کسب نماید.از طرف دیگر بال توجه به این شرایط این نکته برای فرد دیده می شود که در زمان دانشجویی تنها رسالت فرد دانشجو کتاب است و درس و استاد و لاغیر.

داشتن انتظاراتی چون تشکیل کلاس های مختلف هنری هم چون آواز و موسیقی و خط و رقص و غیره در دانشگاه ها در سطح بسیار عالی به گونه ای که در مراکز آزاد برگزار می شوند انتظاری بس بیهوده و غیر منطقی است ولی وجود حد اقل امکانات برای این که فرد بتواند از آن ها استفلده کند تا لا اقل هنر یا هر چیز دیگر خود را فراموش نکرده و آن را در یک نقطه ی ثابت نگه دارد نه این که پسرفت کند برای یک دانشجوی ایرانی انتظاری بجا و بسیار ناچیز است.

در این راستا اگر قرار باشد فرد تمام مدت چهار یه پنج سال دانشجویی خود را با کتاب و کتاب و کتاب سپری کند آیا می تواند از زندگی عادی خود تمام انتظارات و نیازمندی های عاطفی و اجتماعی خود را از کتاب طلب نماید؟ اگر این طور نیست پس نیازمند آن نیستیم تا در این مدت علاوه بر رسالت واقعی خود که دانشجو بودن است به تقویت یک سری علایق فردی هم بپردازد؟

بسیاری از دانشجویان خوابگاهی از کمترین امکانات هم برخوردار نیستند و حتی برای گوش دادن به یک موسیقی باید پیرو علاقه و سلیقه اتاق و یا پنجره همسایه باشند تا هر وقت او بخواهد و هر چه او بخواهد را از سر ناچاری گوش کنند.

البته با توجه به اینکه یک سری امکانات در این راست از سوی یک سری واحد ها در اختیار دانشجویان قرار می گیرد ولی آیا چهار یا پنج سی دی من یا واکمن می تواند پاسخ گوی نیاز 500دانشجو باشد و یا اینکه وجود یک تلویزیون 24 اینچ آن هم در یک زیر زمین کوچک و سرد و نمور با بوی گند دستشویی برای 500نفر کافیست؟

با توجه به مطالب مختصری که عنوان شد می توان به این نتیجه رسید که اکثر دانشجویان به علت مشکلات ذکر شده علایق هنری خود را از یاد برده و در همین راستا،ایستا به هیچ فعالیتی غیر از آمد و شد در مسیر خوابگاه و دانشگاه به فعالیت دیگر نپردازند و تنها هنر آن ها آشپزی کردن برای سیر کردن شکم خود و خوابیدن پس از آن بوده و یا این که یک سری فعالیت های فوق برنامه که تا قبل به آن توجهی ندتشته اند را تحت تاثیر شرایط محیطی جایگزین نمایند،فعالیت هایی چون مطالعه ی کتب غیر درسی ، گوش دادن به آهنگ هایی که ممکن است مورد علاقه ی فرد نباشد،در بعضی شرایط قدم زدن در خیابان ها،پارک ها و بازارهای خرید آن هم نه به قصد خرید چیزی بلکه با قصد تماشا و شاید هم یک سری کارهای دیگر.

در نهایت باید توجه داشت که نبود یا محدودیت یک سری امکانات خیلی جزیی در سطح خوابگاه ها باعث شده است که فرد به دنبال علاقه زایی بوده و یا به عبارتی در جوار نبود یک سری امکانات، خود را به امکانات هر چند محدود که در اختیار دارد علاقه مند سازد و بالطبع تنها چیزی که به وفور می توان آن را یافت کتاب است و کتاب است و کتاب.و این امر ناخواسته فرد را به سوی این عامل کشانده که هنرو ورزش وسایر علایق خود را در کتاب جستجو کند .

و در پایان باید به این نکته توجه داشت که تنها ارتباط ما با دوست ساکت ماست و در این سکوت باید شیوه ی زندگی خود را آموخت پس اگر می خواهید زنده بمانیم باید به پا خیزی و کتری را بر روی گاز بگذاریم و چایی تازه ای را دم کنیم و گلویی تازه و 22بهمن را هر زمان که خود بخواهی جشن بگیریم.

                                                         به امید.....................

خلاصه: وبلاگ ها تا حدود زيادي به يك مفهوم جديد معنا بخشيده اند. وبلاگر ها علاوه بر اين كه مخاطب رسانه هاي سايبر هستند، خود نيز به توليد اطلاعات مي پردازند و در واقع همه كاربران عرصه سايبر در هر زمان و در هر مختصات مكاني به صورت تمام وقت به داده هاي روزنامه هاي سايبر و وبلاگ ها دسترسي دارند

بررسی علل گرایش به وبلاگ نویسی در ایران (با تمرکز بر وبلاگ های شخصی)

اميدواريم پس از مطالعه ليست زير، جزء افرادي باشيد که از اين نقاط مراقبت کافي مي کنند و اهميت آن را مي دانند

1- ابرو
او انتظار ندارد که ابروهاي شما همانند خودش کاملا داراي فرم باشد، اما ابروهاي پر و در هم و بر هم نيز، چيزي نيست که او انتظار ديدنش را داشته باشد.
در اين مورد چه کنيد: اگر شما جز آن دسته از مردهايي هستيد که ابروهاي پري دارند، بايد درست کاري را انجام دهيد که خانم ها انجام مي دهند: ابروهايتان را برداريد. فقط کافي است موهاي بين دو ابرو را برداريد (فقط موهايي که وسط دو ابرو قرار دارند). البته اگر قصد داريد موهاي بيشتري را برداريد، بهتر است نزد يک آرايشگر برويد تا او اين کار را برايتان انجام دهد.

2- ناخن
دستان شما نقطه اي هستند که مطالب بسياري در مورد نظافت و بهداشت شخصي شما را در اختيار او قرار مي دهند. پس اجازه ندهيد تا ناخن هاي چرک و کثيف شما را از دور خارج کنند.
در اين مورد چه کنيد: لازم نيست هر هفته مانيکور کنيد تا ناخن هايتان فرم داشته باشند، بلکه فقط کافيست از داروخانه يک عدد سوهان خريداري نماييد و سختي ها و لبه هاي تيز آنرا صاف کنيد. هيچ خانم دوست ندارد، کسي او را با ناخن هاي بد فرم و ناصاف در آغوش بگيرد.

3- پوست
هيچ خانمي نمي تواند از لمس کردن پوست لطيف و صاف اجتناب کند. آيا اين دليل کافي نيست تا شما را ترغيب به داشتن پوستي لطيف و شاداب نمايد؟
در اين مورد چه کنيد: خانم ها به وسيله کرم هاي نرم و مرطوب کننده با خشکي پوست در سرما مبارزه مي کنند، آقايون اغلب اين کار را انجام نمي دهند. لازم نيست موشک هوا کنید؛ فقط یک قوطی نرم کننده (ترجیحا بدون بو) خریداری کنید و آنرا مرتبا بر روی پوست خود بمالید تا خشکی ها از بین بروند. افرادی که پوست های چربی دارند، باید نمونه هایی را خریداری کنند که بدون روغن (oil free) باشند، به این ترتیب مشکلاتان به اسانی حل خواهد شد.

4- پا
ترک پا، قارچ های موضعی، ناخن ها بلند انگشت های پا، و بوی بد آن می تواند به راحتی او را از برقراری رابطه با شما منصرف کند. متاسفانه زمانی که شما کفش هایتان را در می آورید اولین چیزی که یک خانم به آن توجه می کند، همین موارد هستند. اگر نتوانید از این قسمت پنهان بدن خود به خوبی مراقبت کنید، او ممکن است تصور می کند که توانایی مراقبت و نگهداری از سایر اعضای مخفی را نیز ندارید.
در این مورد چه کنید: اگر پودرها و پمادهای روی میز جواب نمی دهند باید با یک پزشک در این مورد مشورت کنید.

5- موی بینی/ گوش
من موی گوش و بینی یک مرد را با سبیل های بلند و نمایان یک خانم برابر می دانم. یک خانم برای از بین بردن سبیل ها، آنها را موم می اندازد، دکولوره می کند و هر کار دیگری که از دستش بر آید در این زمینه انجام می دهد. آیا شما نیز نباید همین کار را انجام دهید؟
در این مورد چه می کنید: در این قسمت یک راهنمای ساده وجود دارد که باید آنرا اجرا کنید: زمانی که موهای گوش و یا بینی آنقدر بزرگ شده باشند که از سوراخ ها بیرون بزنند، باید نسبت به کوتاه کردن آنها اقدام کنید.

6- دندان
لبخندی با دندان های درخشان تحت هر شرایطی همه چیز را به نفع شما بر می گرداند. دندان های لکه دار، زرد، و پلاک دار او را به راحتی به سمت دیگری منحرف میکند.
در این مورد چه کنید: اگر مشکلات دندان هایتان بیش از اندازه حاد شده باید، نزد دندانپزشک بروید؛ اما اگر هنوز به این مرحله نرسیده اید، بهتر است یک خمیر دندان سفید کننده و دهان شویه خریداری کنید. البته باید اشاره کنم که استفاده کردن از آنها را نیز از یاد نبرید.

7- کمر
کمر شما از مهمترین جایی است که خانمها به آن توجه زیادی دارند، اگر از دسته افرادی هستید که ورزش بدن سازی می کنید، باید بگم که خانمها از مردانی بیشتر خوششان می آید که بدنی نرمال ، طبیعی و زیبا داشته باشند - نه خیلی چاق و به صورت هفتی شکل و نه خیلی لاقر و بد اندام. (همیشه سعی کنید که دارای بدنی خوش اندام باشید

                                                 بنام پرواز

واقعیت واقع

خیلی از ماها نمیدونیم که باید از کجا شروع کنیم چون احساس میکنیم از هر کجا که شروع کنیم هنوز اول راهیم ولی باید باور کنیم که ما هنوز اول راه نیستیم بلکه شاید دو سه تا  گردنه ی  پر پیچ و خم زندگی رو  با موفقیت پشت سر گذاشتیم.

همونطوری که بالا رفتن از سر بالایی کوه به یه ماشین سالم با یک موتور سالمتر نیاز داره پس اگه میخوایم بقیه ی راه رو بریم باید از همین الان شروع کنیم

اگه تا حالا به لاستیک های ساییده مون، به روغن ترمز تموم شده مون که هر لحظه ممکنه ما رو توی عمق دره ی زندگی فرو ببره به روغن سالم که همون جسم و روحیه ی سالمه توجه نکردیم بیاین از همین الان ترتیب همه ی کارا رو بدیم.

الان کجاییم؟

خیلی از ماها سال اول یا شاید سال دوم،نه سال سوم یا اینکه سال چهارم هستیم ولی هیچ به اینکه این همه تلاش و کوشش واسه چیه فکر کردیم؟ من وقت میذارم تو هم وقت میذاری،من غربت رو تحمل میکنم تو هم همینطور پس چرا خودمونو جمع نمیکنیم؟

این یه مقدمه هستش واسه تمام زندگیمون پس بیاید مقدمه رو خوب شروع کنیم و خوب هم تموم کنیم.شما وقتی میخواید یه کتاب بخونید قبل از هر چیز به سراغ مقدمه ی اون میرید پس بیاد مقدمه ی زندگیمون رو با تمام وجود بنویسیم.

مقدمه چیه؟

مقدمه خوب شروع کردن و بر اساس اون خوب نوشتنه.همه ی ما با هزار امید و ارزو درس خوندیم و تند وتند صفحات کاهی کتابها رو ورق زدیم تا به اینجا رسیدیم چرا از این به بعدش رو خوب نریم؟

مطمئنا ما باید از یه جا شروع کنیم

روز اول به شوق دیدن یه سر در بزرگ با پارچه نوشت هایی روی درو دیوارش به اینجا اومدیم ولی چی کار میشه کرد؟ این چیزیه که وجود داره و باید قبولش کرد.

تاثیراتی که شرایط و محیط خوابگاه و دانشگاه روی یک فرد دانشجو میذاره انکار نا پذیره پس اول بیایم این شرایط و محیط رو بشناسیم و بعد خودمون با مراجعه به عقل و منطقمون و کمی هم احساس شخصی اونو حل کنیم.

خیلی از بچه های  شهرستانی که روز اول به این محیط اومدن دچار یه حالت بی علاقگی ونیم افسردگی شدندولی وقتی با رشتشون اشنا شدن به اون علاقه مند شده و یا وقتی با چند تا بچه های شاد شنگول دوست میشن یا در خوابگاه هم اتاق میشن از افسردگی خودشون میکاهند و الخ…

اینکه میگن محیط دلگیر خوابگاه،دوری از خانواده و محیط گرم شهر و همشهری ها  آدم رو منزوی میکنه درسته  ولی اگه یه خورده بیشتر توجه کنیم میبینیم که این انزوا و تنهایی در بعضی جاها خیلی میتونه به کشف یا پرورش استعدادها و یا افزایش میزان علایق ما کمک کنه.

شما وقتی تنها میشید چی کار میکنید؟به سراغ چی میرید؟کتاب،خودکار، نوار فیلم  و خیلی چیزای دیگه.شاید محیط خانه و خانواده  خیلی وقت ها این موقعیت ها رو از ما صلب کنه ولی منفعت عمل زمانیه که ما از این موقعیت ها به نحو احسنت استفاده کنیم.شما وجود یه فرد افسرده و پر از درد و غم رو  در کنار یه فرد شاد و شنگول رو به راحتی میتونید از هم تشخیص بدید،شما دوست دارید که با کدوم یک از این گروهها همراه باشید یا اصلا خودتون  چه جور ادمی هستید؟طبع شما با کدوم یکی از اینها سازگارتره؟.

مطمئنا" پس از دو یا سه سال زندگی خوابگاهی، خودتون  و آدمای اطراف خودتون رو  به خوبی شناختید.

دوست دارید کنج اتاق انزوا طلب کنید یا اینکه به جای اون بشینید و بگید و بخندید؟

وقتی اطرافیان تو به جز یاس و ترس از اینده حرفی به زبون نمی یارند دیگه چه انتظاری هست که شما هم به چیزی فراتر از این مقوله ها فکر کنید البته قدرت اراده ی فردی رو نمیشه انکار کرد.

و در مقابل وجود افرادی خوش ذوق و سلیقه در اطراف شما چه تاثیری میتونه روی روحیه ی شما داشته باشه؟

اینو دوست دارم از زبون شما بشنوم!

                             بنام خداوند سپیدار

شرح درس جامعه شناسی هنر و ادبیات :                                   1/7/1386

گزارش شماره یک:

ساعت یک و نیم  بعد از ظهر روز یکشنبه جناب اقای دکتر فاضلی وارد کلاس شدند.پس از خوشامد گویی و تشریفات لازم شروع به صحبت نمودند.

جناب اقای دکتر خیلی مایل بودند از میزان شهرت خود در میان قشر دانشجو اگاهی کسب کنند که متاسفانه میزان زیادی از دانشجویان با این چهره در زمینه عتمی اشنایی چندانی نداشتند ولی پس از معرفی خود به درخواست یکی از دانشجویان دیگر این چهره نا اشنا به یک دوست دیرینه تبدیل شده بود

مثل اینکه میزان هنرمندی دانشجویان برای استاد خیلی مهم بود که از تک تک انها درز مینه هنر مورد علاقشون سوالاتی رو پرسید واین امر باعث شد که متوجه بشویم چند تا شاعر و بازیگر و خلاصه انواع این هنرمندها توی کلاس حضور دارند و ما خبر نداریم

هنر مورد علاقه ی استاد خطاطی بوده که گویا هنوز هم بدش نمی یاد اگه وقت خالی داشته باشه به اون بپردازه.

بالاخره مبحث اصلی کلاس که موضوع درس و اشنایی بیشتر با اون بود نیز مطرح گردید.

جامعه شناسی هنر و ادبیات اسم این درسه و باالطبع هر کسی از نشستن سر هر کلاسی یک سری انتظارات رو از اون درس داره که استاد دوست داشت این انتظارات از زبان خود دانشجویانی که پاشون به این کلاس باز شده  بیان بشه که پس از کلی صحبت به این نتیجه رسیدیم.

انتظاراتی که دانشجویان از درس جامهه شناسی ادبیات و هنر داشتند:

1.کمک به فهم اجتماعی و مشکلات اجتماعی که در قالب هنر و ادبیات نمایان شده است.

2.استفاده از جامعه شناسی برای کمک به فهم و ذانش انتقادی ما.

3.در تولید ایده ها و خلق اثار شریک میشویم.

4.شناخت هنر و ادبیات از منظر جامعه شناسی رابطه بالعکس انها.

5.بتوانیم روابط جامعه و هنر را به صورت خرد و کلان تحلیل کنیم.

6.شناخت هویت ایرانی که در هنر و ادبیات ما بازتاب داشته تاثیرات متقابل اید دو بر یکدیگر.

7.رسیدن به یک بینش تطبیقی و تاریخی به کمک مباحثه در کلاس.

8.اشنایی با خالقان هنری.

9.درگیر شدن بیشتر با فعالان عرصه ی هنر.

و حالا میخواهیم چرایی و چگونگی جامعه شناسی هنر و ادبیات را مورد بررسی قرار دهیم یا به عبارتی چرا جامعه شناسی هنر و ادبیات؟

هدف از این درس دستیابی به یک بینش جامعه شناسانه با هدف  یک نگاه بین رشته ایی مطرح شده است و چگونگی رسیدن به این هدف به نظر استاد مشارکت همه جانبه و فعال دانشجو سر کلاس ذکر شد.

از طرفی جناب اقای دکتر هم یک سری انتظارات به قول خودشون کمر شکن از دانشجویان گرامی داشتند که شنیدن آن خالی از لطف نیست.

انتظارات استاد از دانشجویان:

1.ساخت وبلاگ شخصی که تمامی مباحث کلاس  بدون کم وکاست باید در اون به صورت مشروح منعکس شود.

2.هر وبلاک باید 16 گزارش ذاشته باشد به عبارتی هر جلسه یک گزارش.

3.هر دانشجو موظف است که یک نقد جامعه شناسی هنری در زمینه هنر مورد علاقه ی خود داشته باشد لازم به ذکر است که این نقد باید محتوایی و جامعه شناسانه باشد نه بر اساس سلایق شخصی فرد.

4.تنظیم یک تحقیق در زمینه هنر دلخواه.

5.تشکیلیک گالری عکس در زمینه دلخواه و تنظیم ان به وسیله ی power point                   پایان

بنام خداوند یاس

شرح درس جامعه شناسی ادبیات و هنر                                                                    8/7/1386

گزارش شماره 2

            به چشم خویش دیدم در بیابان                                         که آهسته  سبق برد از شتابان

            سمند  تندرو  از  تک  فرو ماند                                         شتربان همچنان آهسته میراند

امروز  چه روز خوبیه! احساس میکنم با انگیزه ی بیشتری سر کلاس حاضر شدم.

ساعت 1.30بود که استاد با اون لبخند همیشگی روی لبهاش با یک دیوان حافظ زیر بغلش وارد کلاس شدند و نطق استاد با این جمله اغاز شد که امروز میخوام فالتون رو بگیرم.

بعد از این کار دوست داشت که از گزارشات نمایندگان خودش در حیطه های مختلف اگاهی کسب کنه که هر یک از نمایندگان به تشریح گزارش های خودشون اقدام کردند.مسئول وبلاگ ها و مسئول تنظیم گزارش هفتگی کلاس هر کدام به نوبت کارهای خودشون رو تقدیم استاد کردند.

پس از آن یکی از خانم های کلاس با صدای دلنشین خودشون فال بچه ها رو قرائت کردند و استاد هم با اون لحن شیواشون به تفسیر اون پرداختندکه خوشبختانه بخت با ما یار بود.

پس از این مقدمه استاد مبحث اصلی کلاس رو اغاز نمودند که در ابتدا با خصیصه های یک تحقیق هنری جامع و مانع شروع شد که عبارتند از:

1.در زمینه هنر باشد (هنر به معنای عام).

2.با تجربه ی زیسته ی فرد همراه باشد.

3.کاری انتخاب شود که قابل تحقیق و تحقق پذیر باشد.

4.هر مقاله باید با رعایت اصول مقاله نویسی بین 10 تا 12 صفحه باشد.

جناب دکتر فاضلی از فصلنامه ی علوم اجتماعی که تمام مراحل یک مقاله ی خوب در ان به طور  خلاصه بیان شده است به عنوان یک منبع یاد کردند.

با توجه به بیانات استاد رهیافت به بینش جامعه شناسانه مهمترین امر در زمینه ی مقاله ی مورد نظر میباشد

در ادامه مقوله هایی که در یک طرح تحقیقی میتوان از ان استفاده نمود عبارتند از:

1.هر چیزی که هنر باشد میتواند در قلمرو تحقیق قرار بگیرد.

2.مخاطبان هنر.

3.نهادها و سازمانهای هنری.

4.رسانه هایی که کار انتقال و ترویج هنر را بر عهده دارند.

5.محیط های هنری.

6.گفتمان های هنری.

7.مولدان هنری.

8.محصولات و آثار هنری.

9.روند تحولات هنری.

البته قابل ذکر است که این 9 مقوله به عنوان مقوله های کلان مطرح شده است و به بخشهای متفاوتی تقسیم بندی میشوند.

ورود به حوزه نقد نیازمند آگاهی از سه حوزه هنر و ادبیات، فلسفه و جامعه شناسی است.

آنچه که یک هنرمند را می سازد نبوغ او نیست بلکه تحولات تاریخی اجتماعی سیاسی و در کل سیر تکوینی ساختار اجتماعی و هنری است که عامل همساز شدن هنرمند با عصر خود می باشد.

در پایان استاد محترم خواستار آن بودند که تمام پروژه های تحقیقی و نقد طی یک برنامه زمانبندی شده به صورت اختصار در کلاس مطرح گردد.